ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست، کاین باقی عمر را بها پیدا نیست

ما سه بچه ، بعد ازدواجمون هرروز با خونه پدریمون در حد سلام و احوال پرسی تماس می گرفتیم . ( به جز سالهایی که خواهر ایران زندگی نمی کرد)

این روال بود تا پدرم  از دنیا رفت. اون دو ، مدل سابق هر روز یه بار تماس می گیرن ، من اوایل صبح یه بار زنگ میزدم و از ۵ تا ۱۱ شب هر یکساعت ، در حد چند ثانیه  سلام، چطوری و خداحافظ .به تدریج کمش کردم ، الان شده روزی ۳ بار مثل آنتی بیوتیک  . خواهر و برادر اگه زنگ بزنند و نتونند از مامان خبری بگیرن ، ازم می پرسن که مامان کجاست؟ چون من دقیقا برنامه‌هاش رو می‌دونم .

چند شب پیش ۱۰ دقیقه به ۱۱ شب زنگ زدم  برنداشت؛  پیام گذاشتم که می‌خواستم بهت شب به خیر بگم . معمولا خودش زنگ میزنه ،۵ دقیقه گذشت زنگ نزد ، دوباره زنگ زدم  برنداشت ؛ موبایلش رو گرفتم باز جواب نداد، شد بیست دقیقه که پشت هم موبایل و تلفن خونه رو می‌گرفتم . نگران بودم که تو دستشویی گیر کرده باشه یا رفته  باشه تو حیاط و در بسته شده باشه( پارسال اینطوری شده بود) و احساس بی پناهی  و استیصال کنه . همسر گفت : نگران نباش ! به مهر( یکی از پسرهای فامیل) زنگ بزن . داشتم از خجالت و شرمندگی میمردم  که اون وقت شب مزاحمش میشم ، زنگ زدم با خجالت موضوع رو گفتم ، گفتم که تلفن طبقه پایین رو ندارم اگه داری بهم بده که راد با گوشی دوید تو اتاق گفت : مامانی زنگ زده.

گوشی رو گرفتم گفتم :کجایی ؟! نگرانت شدم . خیلی ریلکس گفت دستشویی بودم . بی توجه به همسر که با دست اشاره می‌کرد آروم ! گفتم :بیست دقیقه تو دستشویی؟ شدنیه؟ اونم تو که وقتی میری حموم ، موبایلت رو میذاری پشت در!  ترس رفته بود و شرم اینکه اون وقت شب،  مزاحم فامیل شدم  تمام وجودم رو پر کرده بود. بهش گفتم  یه زنگ به مهر بزن، به اون هم خبر دادم. گفت: چرا به اونا زنگ زدی؟! گفتم چون سابقه نداشت تو ۲۰ دقیقه بری دستشویی ، من بدبخت فکر کردم جایی گیر افتادی.

قطع کردم ، دست چپ و قلبم درد می‌کرد . قرص پروپرانولول نداشتم که البته اگه داشتم هم، چون فشارم رو میندازه نمی تونستم بخورم به همسر که لیوان آب آورده بود   گفتم یه امگا۳ بهم بده ، نمیدونم به چه دردی میخورهفقط  می خواستم قلبم باور کنه براش دارم یه کاری انجام میدم ، آروم بگیره.

یه اس ام اس سرشار از شرمندگی فرستادم به مهر، اون هم با محبت جوابم رو داد و دراز کشیدم روی زمین . راد اومد دستم رو گرفت و گذاشت روی صورتش ، گفت : الان دیگه ناراحت نباش . گفتم نیستم ، خجالت زده ام . گفت : گوشیت رو بیارم ، اسم مهر رو به( مامان یاب) تغییر بدیم . خندیدم و حرف زدیم و  کم کم خوب شدم .

همسر گفت : شاید تو حیاط بوده ولی چون تو بهشون گفتی : شبها تحت هیچ شرایطی حتی اگه صدا هم شنیدی، نرو پایین نخواسته بهت بگه.

میدونید خیلی چیزها  نعمته و ما نمیدونیم ، یکیش حضور پدر و مادر با همه . که خیال آدم از بابت اینکه همدیگه رو دارن  راحته ، نگران تنهاییشون نیستید . تازگیها به همه نعمتهایی که داریم و برامون عادی شده فکر می‌کنم .  کاش دنیا ، کار رو به اونجا نرسونه که بگیم هیچ چیزی ارزشش رو نداشت که اون لحظه رو از دست بدیم و اون لحظه خوش باشیم و با زندگی کیف کنیم . 

 ساز زندگیتون کوک باشه همیشه.